Historia powszechna

Napoleon Bonaparte swą karierę rozpoczął od służby w artylerii. Po powrocie z kampanii egipskiej dokonał zamachu stanu i został pierwszym konsulem. Kolejne kampanie przynoszą mu zwycięstwa i chwałę. Dopiero wyprawa moskiewska zakończyła się klęska. Wyparty z Hiszpanii, został zmuszony do abdykacji i uczyniono go ” suwerennym władcą Elby”. Stamtąd zbiegł do Francji i panował sto dni zanim nie został pokonany pod Waterloo, a konsekwencji zesłany na wyspę św. Heleny. Waterloo latach rewolucji wypracował taktykę, która zbijała przeciwników z tropu. Umiał wzbudzić wśród żołnierzy zapał i odwagę. W wyborze kandydatów kierował się tym czy są oni zdolni podjąć ryzyko. Jego cechami charakterystycznymi była śmiałość, odwaga, błyskawiczne tempo manewrowania i skłonność do ryzykownych posunięć. W opinii Francuzów uchodził on również za znakomitego polityka i administratora. Obdarzony był bystrym, przenikliwym umysłem i ogromnymi zapasami energii. Miał liczne osiągnięcia. Zreformował system podatkowy, stworzył bank narodowy, wspierał szkolnictwo oraz przyczynił się do budowy wielu nowych dróg. Zmarł na wyspie św. Heleny w 1821 roku. Saladyn z pochodzenia był Kurdem. Walczyć uczył się od najwcześniejszych lat swojej młodości. Mając zaledwie czternaście lat, wstąpił w służbę swego wuja, który był dowódcą wojskowym. Wraz z nim walczył przeciwko siłom krzyżowców. Po śmierci wuja stał się głównodowodzącym armii syryjskiej i wezyrem Egiptu. Szybko zbudował swe zaplecze polityczne i obalił rządy szyickich Fatymidów. Wypowiedział wojnę krzyżowcom i rozpoczął inwazję na ich osłabione tereny. Potężne zamki wrogów jeden po drugim wpadały w jego ręce. Wielkim zwycięstwem było zdobycie Jerozolimy, co odbyło się na mocy obustronnych uzgodnień, bez rabunku i rozlewu krwi. Upadek Jerozolimy wywołał trzecią krucjatę. Dowodzeni przez Ryszarda I Lwie Serce krzyżowcy odbili, Akkę, ale nie zdołali zrealizować najważniejszego celu, odzyskania Jerozolimy. Ostateczne Saladyn zawarł pokój z królem Ryszardem. Na mocy układu chrześcijanie otrzymali kilka muzułmańskich miast, lecz Jerozolima nadal pozostała w rękach muzułmanów. Wycieńczony latami wojny i schorowany Saladyn zmarł. Członkowie jego rodziny panowali jeszcze w Egipcie 50 lat po jego śmierci. Po wybuchu I wojny światowej Slim zgłosił się ochotniczo jako szeregowiec do pułku. Brał udział w nieudanym desancie pod Gallipoli i walczył na froncie zachodnim. W chwili rozpoczęcia II wojny dowodził 10 brygadą 5 dywizji Armii Indii. Po przybyciu do Birmy, zdał sobie sprawę, że powszechnie panująca opinia o niezniszczalności japońskich żołnierzy ma fatalny wpływ na morale jego armii. Szkolił ich, więc w dżungli oraz wygłaszał liczne mowy, których celem było dodanie odwagi i podniesienie na duchu. Sukces w Arakanie, kiedy okazali się lepszymi żołnierzami niż Japończycy, podniósł wartość wojsk alianckich. Zrzucenie bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki oraz kapitulacja Japonii, stały się w chwili, gdy 14 armia Slima kończyła oczyszczanie Birmy. W roku, 1948 Slim przejął po Montgomerym funkcję szefa sztabu. Otrzymał też rangę marszałka polnego i został uhonorowany licznymi orderami. O sukcesie Slima zdecydowały cechy jego osobowości. Był otwartym, przystępnym racjonalistą. Budził szacunek i zaufanie podwładnych.

Kiedy w 334 roku p.n.e. Aleksander Wielki i jego żołnierze zeszli na ląd we Frygii, nic nie zapowiadało, że w krótkim czasie zniknie z powierzchni ziemi, największe starożytne imperium Bliskiego Wschodu. Seria błyskawicznych zwycięstw pod Granikiem, Issos i Gaugamelą, otworzyła przed nimi drogę do Babilonu, Suzy i Persepolis. Wiosną 330 roku p.n.e. Aleksander podróżował po Persji. Zniechęcony chłodnym a nawet wrogim przyjęciem ze strony arystokracji perskiej, zdecydował się na równie symboliczny czyn, wydając rozkaz spalenia Persepolis. Następnie ruszył w pościg za Dariuszem, który chciał zorganizować armię we wschodnich prowincjach. Zwłoki ostatniego króla Alchemidów, Aleksander kazał sprowadzić do Persepolis i pochować zgodnie z perską tradycją. Zażarte walki nie przeszkodziły mu też w próbach zbliżenia Macedończyków z Irakijczykami. Mimo sprzeciwu Aleksander Wielki, z coraz większym zapałem przyjmował obyczaje perskie, przywdziewał perskie szaty i otaczał się luksusem. Dążenie Aleksandra, by na gruzach starego imperium wybudować nowe, nie zostało jednak zrealizowane. Terytorium, które później nazwano Iranem, miało już za sobą długa i niespokojną historię, zanim pojawiły się tam pierwsze irańskojęzyczne plemiona. Dzisiejszy Iran to tylko część wielkiego niegdyś państwa irańskiego. W drugiej połowie III wieku p.n.e. w północno – zachodnim Iranie dokonały się drastyczne zmiany. Na okres ten archeolodzy datują pojawienie się nowego typu ceramiki, która zastąpiła naczynia wyróżniające się bogata dekoracją malarską. Jednobarwne, czarne lub szare naczynia, towarzyszyły zmarłym, których chowano na rozległych cmentarzach poza obrębem osad. Zmiany te przypisuje się plemiona irańskim, które przywędrowały ze wschodu. Pierwsze wzmianki o nich pochodzą z 858 roku p.n.e. Terytorium Iranu dzieliło między sobą kilka państw. Najsilniejsze z nich obejmowały tereny dzisiejszego Kurdystanu. Każde z nich było narażone na konflikt z potężnym sąsiadem, jakim była Asyria, usiłująca zapewnić sobie dostęp do surowców mineralnych w górach Zagros. Chciała też uzyskać kontrolę szlaków handlowych biegnących ze wschodu.