Historia powszechna

Gdy nadchodziło wojsko, Modokowie skryli się w jaskiniach. Nawet po tym, jak Indianie zgładzili przywódców komitetu i własnych przyjaciół minęły jeszcze długie tygodnie, zanim ich ujęto. Wewnętrzne spory zmusiły ich w końcu do wyjścia z ukrycia, co pozwoliło ich złapać. Najwięksi bandyci uratowali skórę, godząc się na współpracę z władzami. Kapitan Jack i trójka innych zawiśli na stryczku w rok po powstaniu, a pozostałych wysłano do Cansas, skąd później przeniesiono ich do agencji na północno wschodnim skraju indiańskiego terytorium, gdzie zostali rolnikami i górnikami, na wzór białych. Ledwie sześć lat po powstaniu, przywódca grupy, mordujących białych osadników wstąpił do klasztoru iż zaczął nawracać swoich towarzyszy. Była to szybka przemiana. Apacze nadal nie złożyli broni, ale nie tylko oni zakłócali spokój. Po północnym Meksyku i południowych Stanach Zjednoczonych krążyło wiele grup, zaprawionych w bojach. Językowo byli spokrewnieni z Navaho i podobnie, jak oni, nazywali się Denei. Zaciekłością i odpornością przewyższali nawet ich. Walczyli z meksykanami od wieków, a kiedy osadnicy przybyli do Arizony, szybko dołączyli do listy wrogów. Po zasiedleniu tego terytorium, przez blisko trzydzieści lat osadnicy uważali, że Apacze są tak groźni, jak grzechotniki i zasługują na podobne traktowanie., choć należy wspomnieć, że indiańskie dzieci były wykorzystywane przez osadników, jako służba. Zima wydawała się być dość spokojna, jednak latem Czejenowie zaczęli narzekać, że nie dostali kolejnych podarunków, a szczególnie życzyli sobie broni i amunicji. Kiedy te dotarły, lekką ręką przekazano je Indianom, a ci natychmiast wrócili na wojenną ścieżkę. Rzymski Nos, lepiej znany, jako Nietoperz był jednocześnie bohaterem i ofiarą w bitwie, która rozegrała się latem 1868 roku. Na jednym ze szlaków, nieopodal wschodniej granicy stanu Kolorado, Indianie zaatakowali grupę zwiadowców pod dowództwem majora Forsaytha. Obrońcy utrzymali się przez dziewięć dni, aż napastnicy zrezygnowali. Ich konie zginęły, a żołnierze nie chcieli zostawić rannych. Indianie należeli do plemienia Czejenów, Siuksów i Arapacho. Ich grupa liczyła w sumie kilkuset wojowników. Rzymski Nos nie był wodzem, jednak towarzysze podążyli za nim do walki. Pierwszego dnia bitwy unikał starcia. Rzymski Nos wiedział, że jeśli uderzy, nie doczeka kolejnej bitwy. Miał tutaj rację: zła wróżba, którą zignorował okazała się śmiertelna. Był wśród poległych, których zabrano z pola walki. Indianie rzadko zwyciężali w dużych bitwach. O wiele krwawsze żniwo zbierali w napadach na powozy i traperów. General Sherydan zdecydował się zorganizować przeciwko nim zimową kampanię. W listopadzie, w okresie wielkich zamieci postanowiono uderzyć na obóz Czejenów.

W okresie pobytu Leonarda da Vinci w Mediolanie powstały obrazy, które należą do najwybitniejszych dzieł sztuki. Sławę malarza ugruntowało przede wszystkim dzieło powstałe na zamówienie jednego z klasztorów mediolańskich “Ostatnia wieczerza”. Obraz ten stał się wzorem dla wielu pokoleń artystów i zrewolucjonizował dotychczasową tradycję. Jeszcze dziś “Ostatnia wieczerza” znajduje się w miejscu, w którym została namalowana w refektarzu mediolańskiego klasztoru Santa Maria Clelle Grazie. Uczniami ukazani na obrazie zbierają się w pełne napięcia grupy. Postać Chrystusa natomiast, podkreślona za pomocą jasnego tła kieruje swe ramiona na symbole swego ciała: chleb i kielich z winem. Leonardo jako pierwszy umieścił postać Judasza, trwożnie wycofującego się z wieczernika. Obraz ten jest największym dziełem, jakie namalował Leonardo, jego szerokość sięga 9 metrów. Żaden inny artysta nie przedstawił tej biblijnej sceny doskonałej niż da Vinci. Już za życia artysty obraz ten był podziwiany i kopiowany. Twórcy w późniejszych czasach często nawiązywali do tego dzieła. Leonardo był nieślubnym dzieckiem wiejskiej, młodej dziewczyny i notariusza. Przyszedł na świat w małej miejscowości Vinci i od tej nazwy pochodzi jego nazwisko. Źródła nie informują nas, kiedy rozpoczął swoją przygodę z malarstwem. Wiadomo jednak, że swój talent ujawnił bardzo wcześnie. Pierwsze lata życia spędził u boku matki. W późniejszym okresie zamieszkał w majątku swoich dziadków ze strony ojca. Tutaj bezpośrednio obcował z przyrodą i to ona stworzyła w nim duże poczucie piękna i estetyki. Wykształcenie jego ograniczało się do nauki czytania, pisania i rachowania, ale już wkrótce ujawniły się jego zdolności rysunkowe. Ojciec postanowił zabrać go d Florencji gdzie oddał go w ręce cenionego malarza Andreę del Verrocchia. Artysta po obejrzeniu kilku jego rysunków przyjął go do swojej pracowni. Tutaj uczył się sporządzać farby, modelować w wosku i glinie oraz poznał metody rzemiosła. Zetknął się tu również z technika malarstwa olejnego, które w ówczesnym okresie stanowiło całkowitą nowość. Kiedy zakończył się okres nauki Leonardo pozostał jeszcze kilka lat w pracowni Verrocchia jako samodzielny artysta.

Pismo lustrzane swoją nazwę zawdzięcza temu, iż zapisane w taki sposób słowa odczytać można jedynie przy zastosowaniu lustra. Pismo to zostało stworzone przez Leonarda da Vinci. Służyło mu one do tego, aby szyfrować prace swojego autorstwa. Na pierwszy rzut oka strony zapisane w taki sposób wydają się być strasznie skomplikowane do odczytania i sprawiają wrażenie napisanych w zupełnie nieznanym języku. Kiedy naukowcom udało się rozszyfrować, w jaki sposób pismo lustrzane odczytywać, ustalili również, iż Leonardo da Vinci był człowiekiem leworęcznym. W piśmie lustrzanym wyrazy zapisywane są od prawej strony do lewej strony – i od tyłu. Zdaniem większości lekarzy, pismo lustrzane stanowi efekt pochodzących z dzieciństwa zaburzeń – tymczasem wcale nie jest to prawdą, albowiem ludzie leworęczni nie mają problemów z takim, a nie innym stawianiem liter, co z zaburzeniami niczego wspólnego nie ma. Leonardo da Vinci posiadał na swoim koncie sporo prac z zakresu architektury. Zaliczyć do nich należy między innymi projekt miasta idealnego. Jest to projekt o charakterze właśnie architektonicznym, powstał natomiast pod koniec lat osiemdziesiątych piętnastego stulecia. Da Vinci znany był z tego, iż miał tendencję do tworzenia projektów dość utopijnych. Inspiracją do stworzenia tego projektu stało się pewne wydarzenie, które wszechstronny Włoch miał sposobność zobaczyć na własne oczy – chodziło mianowicie o zarazę, jak swego czasu opanowała Mediolan. Wymyślone przez Leonarda miasta charakteryzowało się wieloma cechami, między innymi przestronnością. Znajdujące się w nim obiekty posiadały formy czysto geometryczne lub futurystyczne. W takim mieście nie powinno brakować szerokich ulic, kanałów oraz placów. Wedle projektu, było ono podzielone na dwa poziomy, przy czym wyższy był bardziej estetyczny. Kolejnym z rozlicznych projektów, nad jakimi pracował Leonardo da Vinci był projekt zmiany biegu rzeki Arno. Mistrz pracował nad nim przez rok w pierwszych latach szesnastego stulecia. Było to zlecenie, jakie otrzymał od władz Republiki Florenckiej. Innym znanym przedstawicielem epoki renesansowej, która przy projekcie była zaangażowana był Piccolo Machiavelli. Mieli wówczas okazję poznać się. Kiedy projekt został przez Leonardo ukończony, po pół roku ruszyły faktyczne, fizyczne prace. Przy tym etapie Włoch akurat już obecny nie był. W celu zdobycia materiału na wybudowanie tamy, trzeba było zburzyć wieżę znajdującą się w Fagiano. Prac zaniechano szybko, bo po kilku miesiącach, zaniechano. Przyczyną tego stała się tragedia, do jakiej w międzyczasie doszło. W wyniku burzy zniszczeniu uległy łodzie, a ponadto śmierć poniosło niespełna sto pracujących przy budowie osób. Ściany wykopów osunęły się.

Człowiek witruwiański jest bardzo słynnym rysunkiem rozpowszechnionym przez Leonarda da Vinci. Miało to miejsce pod koniec lat osiemdziesiątych piętnastego stulecia. Na rysunku widać nagiego mężczyznę. Jego sylwetka znajduje się w tle dwóch nałożonych na siebie figur geometrycznych, a mianowicie koła oraz kwadratu. Rysunek opatrzony jest tekstem, który został sporządzony lustrzanym pismem. Z jego lektury jasno wynika, iż w taki sposób zilustrowany został pewien fragment napisanego przez Witruwiusza traktatu zatytułowanego “O architekturze ksiąg dziesięcioro”. Dzieło owe traktowało o proporcjach, jakie są zachowane w ludzkim ciele. Zwrócono przy tej okazji baczną uwagę na to, iż wzrost osoby dorosłej wynosi mniej więcej tyle samo, co szerokość jego rozłożonych ramion. Oryginał rysunku znajduje się obecnie we włoskiej Galleria dell’Academia. Człowiek witruwiański to często wykorzystywany motyw. Leonardo da Vinci to nie tylko jeden z najwybitniejszych przedstawicieli epoki renesansowej, ale również jeden z największych umysłów wszechczasów. Żył na przełomie piętnastego oraz szesnastego. Zmarł we Francji w wieku lat sześćdziesięciu siedmiu. Zakres jego zainteresowań był niezwykle szeroki, w grę wchodziło tutaj całe mnóstwo naukowych dziedzin, takich jak między innymi filozofia, architektura, malarstwo, anatomia, geologia i wiele innych. Da Vinci był także jednym z bardziej znanych na świecie wynalazców. Był dzieckiem pochodzącym z nieślubnego związku. Naprawdę nazywał się Leonardo di ser Piero da Vinci. Najbardziej znany stał się za sprawą swojego ogromnego talentu malarskiego – namalowanych obrazów miał na swoim koncie mnóstwo, a spośród nich wymienić można chociażby “Ostatnią wieczerzę” oraz “Mona Lisę”. W naszych polskich zbiorach jedynym jego dziełem jest “Dama z gronostajem”.