Historia powszechna

Nie wszystkim podobały się warunki, na jakich Sulla zawarł pokój Otóż część Rzymian uważała, że należało z Mitrydatesem prowadzić wojnę do całkowitej jego zagłady, w niczym nie pobłażając takiemu nieprzyjacielowi ludu rzymskiego. W dodatku Lucjusz Sulla pozwolił Mitrydatesowi odpłynąć do jego stołecznego Pontu na okręcie obładowanym łupami i skarbami. Oskarżano Lucjusza Sullę o nadmierną łagodność. Ten jednak, nie bez racji, tłumaczył się, że nie byłby w stanie prowadzić jednoczesnej wojny z Mitrydatesem i Fimbrią, gdyby ci ewentualnie się porozumieli – trzeba bowiem wspomnieć, że Fimbria był człowiekiem z przeciwnego Sulli obozu politycznego i Sulla podejrzewał, że został przez konsulów wysłany do Azji nie tyle na wojnę z Mitrydatesem, co na wojnę z Sullą właśnie. Jak się jednak okazało Fimbria nie był człowiekiem o zbytniej sile politycznej i po zawarciu pokoju, gdy Sulla ruszył na jego obóz, Fimbria popełnił samobójstwo. Zrobił tak, ponieważ większość dowódców odmówiła okazania mu posłuszeństwa. Nie dziwota jednak, bowiem sam Fimbria nie był legalnym wodzem – na wojnę wyruszył jedynie jako doradca wodza Flakkusa, którego po pewnym czasie zamordował i sam przejął władzę nad armią. W ten sposób zakończyła się wojna Sulli z Mitrydatesem. Okazalo się, że Mitrydates nie akceptuje ustalonych warunków pokojowych Wtedy to właśnie przybywają do niego wysłani uprzednio do króla Mitrydatesa posłowie z odowiedzią. Ku wielkiemu zdumieniu Lucjusza Sulli odpowiedź owa nie była akceptacją wszystkich warunków pokojowych. Okazało się, że Mitrydates śmiał jeszcze stawiać Sulli warunki! Lucjusz Korneliusz rozsierdził się ogromnie, zaklinał się, że pójdzie z armią do Pontu i tam pokaże Mitrydatesowi, kto jest prawdziwym panem sytuacji. Jak twierdzi Plutarch, Archelaos starał się Sullę ułagodzić i w końcu zaoferował siebie jako tego, który pojedzie do Mitrydatesa i przekona go, że warunki pokojowe należy bez mrugnięcia okiem przyjąć. Sulla zgodził się na to i odprawił z poselstwem Archelaosa, samemu pozostając wciąż w Macedonii, gdzie zdobywał łupy i ćwiczył wojsko na plemionach celtyckich, które od wielu lat bardzo dotkliwe nękały Macedonię. Pozostaje jednak odpowiedzieć na pytanie dlaczego Mitrydates odrzucił warunki pokojowe (nie chciał bowiem oddać Paflagonii ani dać Sulli okrętów)? Najprawdopodobniej myślał o tym, aby ułożyć się nie z Sullą, ale z Fimbrią – innym wodzem rzymskim, który przed kilku miesięcy został wysłany do Azji na wojnę z Mitrydatesem.

Niemcy obali tę samą drogę, jaką przebyli w czasie inwazji na Francję. Dowódcą tej operacji był Skorzenna. Ubrani w amerykańskie mundury Niemcy mieli szerzyć zamęt wśród aliantów. Ludzie, którzy przeniknęli, siali zamęt, wprowadzali kompletną dezinformację i zmieniali znaki. Podstęp się udał, a w ciągu kilku dni Niemcy wzięli do niewoli tysiące Amerykanów. Pojawiły się pogłoski o niemieckich szpiegach w amerykańskich mundurach żołnierzy poddawano szczegółowej kontroli, zadając pytania, na które Niemcy nie mogli znać odpowiedzi. Ostatecznie Niemców zatrzymał niesłabnący opór oraz brak paliwa. Niemieckie siły zostały zdziesiątkowane. Kilku ludzi Skorzeny złapano i rozstrzelano, a ostatnia nadzieja Hitlera zgasła. W lutym 1945 r. Skorzenna został odesłany na linię frontu z Armią czerwoną. Jeszcze jeden rozkaz otrzymał do wypełnienia: było to zniszczenie mostu na Renie. Wysiłki jego ludzi nie przyniosły efekty, a most zawalił się w końcu sam, na skutek działań wojennych i nadmiaru ciężaru. W maju został odesłany w Alpy, by przygotować się do ostatecznego starcia. Po wiadomości, że Hitler zastrzelił się, poddał się Amerykanom, a 2 lata później stanął przed sądem za popełnione zbrodnie wojenne. Po ucieczce z więzienia związał się z organizacją Odessa, pomagającą znaleźć schronienie nazistom; zmarł na raka w 1975r. W czasie pijackiej burdy strzelił do portretu holenderskiego księcia, za co zamknięto go w koszarach na 6 tygodni i wstrzymano awans. Zrehabilitował się w czasie inwazji na Jugosławię. Pojmał 57 wrogich żołnierzy, w tym trzech oficerów. Gdy otrzymał pierwszą nagrodę za odwagę, awansował na porucznika. Jego dywizja wzięła udział w operacji Barbarossa, tj. inwazji na Związek Radziecki. Jego zadaniem było dbanie o czołgi i inne pojazdy dywizji, ale wziął tez udział w działaniach na froncie. Podczas jednego z rosyjskich bombardowań, Skorzeny został poważnie ranny w Glowem. Po wyleczeniu ran wysyłano go do Francji oraz Holandii, nim wrócił na rosyjski front. Przed samą bitwą pod Stalingradem znów zachorował i odesłano go na leczenie. Z powodu poważnej choroby wycofano go z walki. Został później wysłany do zakładów naprawczych w Berlinie, gdzie przebywał przez kilka miesięcy. Militarna kariera Skorzeny wydawała się dobiegać końca. W 1943 roku Niemcy zaczęli reorganizację swoich służb wywiadowczych, m.in. siły specjalne. Naczelne niemieckie dowództwo stworzyło podobna jednostkę, jaką posiadali alianci.