Historia powszechna

Podobny ośrodek faszystowskich studiów rasowych powstał również w Muzeum Historii Naturalnej na terenie Wiednia. W 1939 r. została tam otwarta stała wystawa, która dotyczyła higieny rasowej. Celem jej było propagowanie rozwiązania kwestii żydowskiej. Antropologia miała dać usprawiedliwienie planowanej eksterminacji europejskich Żydów. Wystawa była próbą uzasadnienia panującej ówcześnie typologii. Na podstawie ustalonych według badaczy kryteriów zdefiniowano i wyróżniono różne rasy ludzkie, w tym rasę żydowską, celowo podsycając falę antysemityzmu. W dniu dzisiejszym historia nie jest ukrywana. Część wystawy przetrwała okres wojenny. Jest dostępna wyłącznie dla naukowców, którzy prowadzą badania. Rzeźby z wystawy z 1939 r. przechowywane są dzisiaj w piwnicach muzeum. Ich wykonawcami byli ówcześni rzeźbiarze na podstawie zdjęć i gipsowych odlewów. Znaleźć można także rzeźby przedstawiające idealny typ aryjski, wyhodowanie którego było marzeniem nazistów. Obecnie niektórzy uczeni uważają, że mierzenie i klasyfikacja czy człowiek wyglądał na Żyda czy nie była morderstwem z za biurka. To na podstawie ich raportów do nazwiska dopisywano “Izrael”, co ostatecznie było wyrokiem skazującym albo na śmierć albo na obóz. Sąd norymberski nie znalazł wystarczających dowodów by oskarżyć Karla Brandta o eksterminację Żydów w obozie w Auschwitz. Do zadań antropologa należy poszukiwanie korzeni człowieka i cywilizacji, jednak w okresie III Rzeszy praca antropologów ograniczała się do dzielenia ras na wyższe i niższe. Zbieracze czasek stali się tak naprawdę łowcami głów a czasem nawet mordercami. Dominującą tematyką procesu norymberskiego była kwestia obozów koncentracyjnych w Dachau, Ravensbruck i Auschwitz. Padało pytanie, czy oskarżeni mieli coś wspólnego z tymi obozami. Prokuratorzy chcieli zidentyfikować i skazać odpowiedzialnych za popełnione tam zbrodnie. Tytuły i funkcje wszystkich oskarżonych umieszczone zostały na diagramie, który przedstawiał schemat organizacyjny niemieckiej służby zdrowia. Miał on być pomocą dla prowadzących proces. Nazwisko Karla Brandta znajdowało się w samym jej centrum. Lekarz ten twierdził, że był jedynie członkiem narodowosocjalistycznej służby zdrowia a nie jej szefem. Kart Brandt utrzymywał, że nic nie wiedział o działaniach wymierzonych przeciwko Żydom. Towarzyszył w podróżach Hitlera, a jako jego osobisty lekarz nosił mundur SS. Jakim sposobem młody i pełen ideałów chirurg osiągnął tak wysoką pozycję? W sierpniu 1933 r. Brandt został zaproszony przez Hitlera do jego samotni wraz ze swoją narzeczoną. Po przyjeździe Brandt przyłączył się do grona gości. Chirurg był oczarowany osobowością Hitlera. Wtedy przytrafiło się coś, co miało zmienić jego dotychczasowe życie.

Pismo lustrzane swoją nazwę zawdzięcza temu, iż zapisane w taki sposób słowa odczytać można jedynie przy zastosowaniu lustra. Pismo to zostało stworzone przez Leonarda da Vinci. Służyło mu one do tego, aby szyfrować prace swojego autorstwa. Na pierwszy rzut oka strony zapisane w taki sposób wydają się być strasznie skomplikowane do odczytania i sprawiają wrażenie napisanych w zupełnie nieznanym języku. Kiedy naukowcom udało się rozszyfrować, w jaki sposób pismo lustrzane odczytywać, ustalili również, iż Leonardo da Vinci był człowiekiem leworęcznym. W piśmie lustrzanym wyrazy zapisywane są od prawej strony do lewej strony – i od tyłu. Zdaniem większości lekarzy, pismo lustrzane stanowi efekt pochodzących z dzieciństwa zaburzeń – tymczasem wcale nie jest to prawdą, albowiem ludzie leworęczni nie mają problemów z takim, a nie innym stawianiem liter, co z zaburzeniami niczego wspólnego nie ma. Leonardo da Vinci posiadał na swoim koncie sporo prac z zakresu architektury. Zaliczyć do nich należy między innymi projekt miasta idealnego. Jest to projekt o charakterze właśnie architektonicznym, powstał natomiast pod koniec lat osiemdziesiątych piętnastego stulecia. Da Vinci znany był z tego, iż miał tendencję do tworzenia projektów dość utopijnych. Inspiracją do stworzenia tego projektu stało się pewne wydarzenie, które wszechstronny Włoch miał sposobność zobaczyć na własne oczy – chodziło mianowicie o zarazę, jak swego czasu opanowała Mediolan. Wymyślone przez Leonarda miasta charakteryzowało się wieloma cechami, między innymi przestronnością. Znajdujące się w nim obiekty posiadały formy czysto geometryczne lub futurystyczne. W takim mieście nie powinno brakować szerokich ulic, kanałów oraz placów. Wedle projektu, było ono podzielone na dwa poziomy, przy czym wyższy był bardziej estetyczny. Kolejnym z rozlicznych projektów, nad jakimi pracował Leonardo da Vinci był projekt zmiany biegu rzeki Arno. Mistrz pracował nad nim przez rok w pierwszych latach szesnastego stulecia. Było to zlecenie, jakie otrzymał od władz Republiki Florenckiej. Innym znanym przedstawicielem epoki renesansowej, która przy projekcie była zaangażowana był Piccolo Machiavelli. Mieli wówczas okazję poznać się. Kiedy projekt został przez Leonardo ukończony, po pół roku ruszyły faktyczne, fizyczne prace. Przy tym etapie Włoch akurat już obecny nie był. W celu zdobycia materiału na wybudowanie tamy, trzeba było zburzyć wieżę znajdującą się w Fagiano. Prac zaniechano szybko, bo po kilku miesiącach, zaniechano. Przyczyną tego stała się tragedia, do jakiej w międzyczasie doszło. W wyniku burzy zniszczeniu uległy łodzie, a ponadto śmierć poniosło niespełna sto pracujących przy budowie osób. Ściany wykopów osunęły się.

W notatnikach Leonardo Da Vinci znajdują się niezliczone szkice poświęcone zagadnieniom mechanicznym i rysunkom technicznym. Działalność inżynierska stanowiła, zatem bardzo ważną dziedzinę jego zainteresowań. Dzięki swojej niezwykłej silnej sile wyobraźni potrafił on nadać formę możliwą do realizacji nawet najbardziej nietypowym pomysłom. Jego konstrukcje i projekty były tak precyzyjne, że wiele prac można być jeszcze dziś zbudować w oparciu o jego szkice. Często zajmował się problemami codzienności poszukując ulepszonych rozwiązań. W ten sposób zaprojektował maszyny do obróbki materiałów tekstylnych i dzianiny, rożno, automobil, kusza i wóz opancerzony. W miarę powiększania wiadomości z zakresu techniki Leonardo zaczął również wierzyć w możliwości realizacji odwiecznego marzenia człowieka o lataniu. Ta jego wizja czekała jednak na urzeczywistnienie kilka stuleci. W ten sposób stał się nie tylko artystą, ale również naukowcem. Wielokrotnie próbował opublikować swoją wiedzę w formie pisemnych rozpraw. Zawsze jednak na przeszkodzie stawały mu wciąż nowe obserwacje. Tak, więc jego dorobek w dziedzinie myśli techniki stanowi ogromny zbiór nieuporządkowanych szkiców i notatek. Na dworze w Mediolanie Leonardo zdobył możliwość by rozwijać swoje zdolności oraz zabezpieczenie materialne. Tworzył jako malarz portretowy i dekorator teatralny. Pracował również w ówczesnym okresie nad ogromnym pomnikiem przedstawiającym konia. Z tych lat pochodzi również portret Cecylii Galerami młodej, pięknej metresy księcia z gronostajem na ręku. Da Vinci projektował również scenografię oraz rysował zagadki obrazkowe i alegorie. W zamku Sfory wykonywał ogromne malowidła ścienne, których fragmenty zachowały się do dnia dzisiejszego. Ujawnił się również zmysł naukowca młodego Leonardo. Intensywnie zajmował się techniką, badał system kanałów znajdujących się w obrębie miasta, projektował machiny wojenne, oraz zgłębiał mechanikę. Wszechstronne zainteresowania sprawiały, że nie znajdował czasu na malowanie. Dzięki kontaktom z architektem Bramantem rozwinął własną wizję sztuki budowlanej, a wspólnie z Luką Paciolin poświęcił się studiom geometrycznym. Przeistaczał się z artysty w wszechstronnie wykształconego człowieka.