Historia powszechna

Juliusz Cezar pochodził z szanowanego rodu julijskiego. Wykształcenie zdobył na Rodos gdzie uczył się przedmiotów ścisłych i krasomówstwa. Po powrocie do Rzymu szybko piął się po szczeblach kariery politycznej. W 68 r.p.n.e został wybrany na kwestora w Hiszpanii. Dwa lata później osiągnął godność edyla w Rzymie. Był również konsulem, któremu powierzono dwie prowincje. Trwająca dziesięć lat wojna galilejska, stanowiła dla Cezara źródło ciągłych sukcesów. Jego zwycięstwa nad Germanami, Belgami i innymi plemionami, przyniosły umocnienie panowania rzymskiego. Zwyciężył je dzięki swojej mistrzowskiej strategii, taktyki i dyscypliny żołnierzy. Jego sława stała się ogromna, toteż, kiedy Pompejusz przejął władzę i nakazał Juliuszowi rozwiązanie armii, ten wypowiedział mu posłuszeństwo i zaatakował Rzym. Jego czyn doprowadził do wybuchu wojny domowej, która trwała cztery lata. Potem rozpoczął kolejne kampanie i do Rzymu powrócił po trzynastoletniej tułaczce wojennej. Został wówczas mianowany na dożywotniego dyktatora. Cechą jego charakteru była ogromna pycha, dlatego też jego dawni przyjaciele zwrócili się przeciwko niemu i zasztyletowali w idy marcowe. Cezar był autorem wielu dzieł literackich, literackich, których do dziś zachowały się tylko dwa. Stanowią one zapis walk w Galii i wojny domowej. Joanna d’Arc była niepiśmienną wiejską dziewczyną, którą w snach nawiedzały postacie świętych. Nakazywały jej one wziąć na siebie misje wypędzenia Anglików z Francji w czasie wojny stuletniej. Mając szesnaście lat wyruszyła na spotkanie z królem, lecz ten nie potraktował jej wizji poważnie. Niemniej jednak postanowiono, że należy wykorzystać jej postawę do rozbudzenia w śród żołnierzy ducha walki. W męskim przebraniu przewieziono ja do rezydencji w Chinon. Z początku Karol sceptycznie odnosił się do jej próśb o wypowiedzenie Anglikom wojny. Zmienił jednak zdanie po przesłuchaniu dziewczyny przez teologów. Wówczas powierzono jej oddział, dostała też zbroje i konia. Żołnierze i lud uwierzyli w jej słowa i misję. Dodała im nowej wiary i sił do walki. Dowodząc pod sztandarem z liliami, odniosła zwycięstwo nad wojskami angielskimi. Kiedy Karol zaczął odwlekać dalsze decyzje militarne, podjęła na własną rękę kampanię przeciwko wrogom. Decyzja ta kosztowała ją zycie. Została wzięta do niewoli i posadzona o herezje. Został skazana na śmierć i spalona na stosie, gdy miała zaledwie dziewiętnaście lat.

Hugo Kołłątaj to następny bardzo znany i wybitny przedstawiciel polskiego oświecenia. Żył on na przełomie osiemnastego oraz dziewiętnastego stulecia. Zmarł w Warszawie, licząc sobie sześćdziesiąt dwa lata. Na świat przyszedł w familii szlacheckiej. Jego rodzice bardzo zadbali o zapewnienie mu wszechstronnego wykształcenia. Kołłątaj edukował się na bardzo wielu renomowanych uczelniach, między innymi na Akademii Krakowskiej (dziś jest to Uniwersytet Jagielloński) – tam również zrobił doktorat z zakresu filozofii. Ponadto studiował również w Wiedniu oraz w Rzymie. We Włoszech Hugo Kołłątaj obronił doktoraty w dwóch dziedzinach, a mianowicie z zakresu prawa i teologii. Oprócz tego właśnie tam przyjął kapłańskie święcenia. W rzeczpospolitej działał bardzo aktywnie w różnych organizacjach i instytucjach, między innymi w Komisji Edukacji Narodowej – zasłynął z przeprowadzenia reform w szkolnictwie. Ignacy Krasicki to bezapelacyjnie jeden z najwybitniejszych przedstawicieli epoki polskiego oświecenia. Żył on w drugiej połowie osiemnastego stulecia. Zmarł w Berlinie w wieku lat sześćdziesięciu sześciu. Sprawował bardzo wiele znamienitych funkcji, spośród których chyba najbardziej znana jest funkcja biskupa warmińskiego. Z tegoż właśnie tytułu był on jednym z członków Senatu Rzeczypospolitej. Pochodził z rodziny o bardzo głębokich tradycjach szlacheckich, a uściślając – hrabiowskich. Jego ród był bardzo ściśle spokrewniony z najbardziej znakomitymi wówczas polskimi rodami. Krasicki był człowiekiem bardzo wszechstronnie wykształconym, co zawdzięczał swoim rodzicom. To również za ich namową zdecydował się na przyjęcie stanu duchownego – podobnie zresztą jak i dwaj jego bracia. W duchownej hierarchii piął się bardzo szybko. Zasłynął także z rozlicznych dzieł literackich jak “Monachomachia”.