Historia powszechna

Juliusz Cezar pochodził z szanowanego rodu julijskiego. Wykształcenie zdobył na Rodos gdzie uczył się przedmiotów ścisłych i krasomówstwa. Po powrocie do Rzymu szybko piął się po szczeblach kariery politycznej. W 68 r.p.n.e został wybrany na kwestora w Hiszpanii. Dwa lata później osiągnął godność edyla w Rzymie. Był również konsulem, któremu powierzono dwie prowincje. Trwająca dziesięć lat wojna galilejska, stanowiła dla Cezara źródło ciągłych sukcesów. Jego zwycięstwa nad Germanami, Belgami i innymi plemionami, przyniosły umocnienie panowania rzymskiego. Zwyciężył je dzięki swojej mistrzowskiej strategii, taktyki i dyscypliny żołnierzy. Jego sława stała się ogromna, toteż, kiedy Pompejusz przejął władzę i nakazał Juliuszowi rozwiązanie armii, ten wypowiedział mu posłuszeństwo i zaatakował Rzym. Jego czyn doprowadził do wybuchu wojny domowej, która trwała cztery lata. Potem rozpoczął kolejne kampanie i do Rzymu powrócił po trzynastoletniej tułaczce wojennej. Został wówczas mianowany na dożywotniego dyktatora. Cechą jego charakteru była ogromna pycha, dlatego też jego dawni przyjaciele zwrócili się przeciwko niemu i zasztyletowali w idy marcowe. Cezar był autorem wielu dzieł literackich, literackich, których do dziś zachowały się tylko dwa. Stanowią one zapis walk w Galii i wojny domowej. Joanna d’Arc była niepiśmienną wiejską dziewczyną, którą w snach nawiedzały postacie świętych. Nakazywały jej one wziąć na siebie misje wypędzenia Anglików z Francji w czasie wojny stuletniej. Mając szesnaście lat wyruszyła na spotkanie z królem, lecz ten nie potraktował jej wizji poważnie. Niemniej jednak postanowiono, że należy wykorzystać jej postawę do rozbudzenia w śród żołnierzy ducha walki. W męskim przebraniu przewieziono ja do rezydencji w Chinon. Z początku Karol sceptycznie odnosił się do jej próśb o wypowiedzenie Anglikom wojny. Zmienił jednak zdanie po przesłuchaniu dziewczyny przez teologów. Wówczas powierzono jej oddział, dostała też zbroje i konia. Żołnierze i lud uwierzyli w jej słowa i misję. Dodała im nowej wiary i sił do walki. Dowodząc pod sztandarem z liliami, odniosła zwycięstwo nad wojskami angielskimi. Kiedy Karol zaczął odwlekać dalsze decyzje militarne, podjęła na własną rękę kampanię przeciwko wrogom. Decyzja ta kosztowała ją zycie. Została wzięta do niewoli i posadzona o herezje. Został skazana na śmierć i spalona na stosie, gdy miała zaledwie dziewiętnaście lat.

Skorzystał na tym Skorzeny, zabierając się do Wiednia, by odwiedzić najbliższą rodzinę. Samolot zabrał Mussoliniego do kwatery Hitlera w Rastenburgu, gdzie został serdecznie przyjęty przez Hitlera. Za włoską misję Skorzeny został awansowany na majora i odznaczony kilkoma medalami, a Niemcy okrzyknęli go bohaterem. Sukces uwolnienia Mussoliniego był łakomym kąskiem dla nazistowskiej propagandy. Skorzeny został udekorowany osobiście, przez samego Hitlera krzyżem rycerskim krzyża żelaznego. Natomiast Mussolini odznaczył go orderem stu muszkieterów, a Marszalek Rzeszy, złotym medalem Luft Waffen. Także strzelców udekorowano za zasługi, ponieważ ich działania były kluczowe dla sukcesu całej operacji. Na olbrzymim wiecu w Berlinie, minister propagandy rozgłaszał odbiec Mussoliniego i wychwalał umiejętności niemieckiego żołnierza.. Skorzeny osobiście dekorował swoich ludzi, a Gebels ogłosił go wielkim bohaterem nazistów i najniebezpieczniejszym człowiekiem w Europie. Była wielka feta, w końcu Niemcy mieli poważny powód do radości. Pierwsza misja, w których użyto żywych torped była skierowana przeciw angloamerykańskiej flocie i miała miejsce tuż po lądowaniu aliantów w Ancio, w styczniu 1944 roku, ale nie przyczyniły się do walnego przesunięcia szali zwycięstwa, jak to przypuszczano. Za to płetwonurkowie Skorzeny osiągnęli sukces. Podpięte przez nich ładunki wysądziły dwa mosty, co spowodowało krótką przerwę w dostawach dla brytyjskiej i kanadyjskiej armii podczas kampanii normandzkiej. Wkrótce wycofano go z tajnej misji, by zaplanował operację podobną do tej, która rozsławiła jego imię. W obliczu ciągnących się za sobą klęsk, Niemcom sprzyjali jedynie Węgry, jednak Hitler nie ufał generałowi Węgier, podejrzewając go o negocjacje z aliantami i nie mylił się. Skorzenna otrzymał polecenie przekonanie węgierskiego wodza do zerwania rozmów z Rosjanami i zatrzymania Węgrów po stronie Niemiec. Niemcy byli przekonani, że jeśli wezmą syna admirała na zakładnika, podporządkują sobie Węgrów. Porwanie udało się, a młody Horti został przetransportowany do Niemiec. Wbrew oczekiwaniom niemieckim, Węgry potępiły ich działanie i natychmiast zarządziły zawieszenie broni z Rosjanami. Niemcy osiągnęli zamierzony cel zupełnie innym sposobem, a nieposłuszny niemieckiej woli admirał, został zastąpiony człowiekiem nazistów. Kosztem życia 20 ludzi Skorzeny przejął władzę na Węgrzech. Awansowano go na kapitana i dowódcę niemieckich sil specjalnych. Jednostkę nazywano “łowcami z Friedentall”. Szkolenie rozpoczęto, gdy Skorzeny sprowadził ludzi i sprzęt z całych Niemiec. Nowa jednostka miała otrzymać bezpośrednio od Hitlera nowe i niebanalne zadanie. Zadaniem tym było uwolnienie aresztowanego Mussoliniego, zanim zostanie przekazany aliantom. Misja należała do tajnych. Zaczęły się żmudne poszukiwania, przenoszonego wciąż z miejsca na miejsce Mussoliniego. Mimo kolejnych urazów, zdecydował odbić więźnia za pomocą szybkich lodzi patrolowych, ale okazało się, ze Mussolini znowu został przeniesiony, a ponowne jego poszukiwania trwały miesiąc. Odbicie więźnia, ukrytego tym razem w uzdrowiskowej miejscowości, bardzo trudno dostępnej zaplanowano przeprowadzić za pomocą szybowców. Druga jednostka miała odbić stację kolejki linowej, by zorganizować zjazd ku wolności. Akcja wyruszyła, chociaż z bardzo dużym opóźnieniem. Dolna stacja kolejki została szybko zajęta. Niemiecki atak na hotel był tak szybki, że przeciwnicy nie oddali ani jednego strzału. Cala akcja zakończyła się po 12 minutach, całkowitym powodzeniem.