Historia powszechna

Powstanie Listopadowe wybuchło w Królestwie Polskim, ale objęło też Litwę, Żmudź i Wołyń. Przyczynami powstania listopadowego było niedotrzymywanie postanowień konstytucji z 1815 roku przez Rosjan, a także aktu końcowego kongresu wiedeńskiego. Powoli zaczęto ograniczać wolność Polaków, np. zniesiono wolność prasy i wprowadzono cenzurę prewencyjną, zakazano działalności zgromadzeń, rozbito tajne stowarzyszenia w prowincjach zabranych, zaczęto prześladować filaretów i filomatów, zlikwidowano jawność zgromadzeń sejmowych i skazano dowódcę Wolnomularstwa Narodowego – Waleriana Łukasińskiego. Nienawidzono wielkiego księcia Konstantego i Mikołaja I, gdyż poniżali Polaków, stworzyli tajną policję i system donosicielstwa. W nocy z 29 na 30 listopad wybuchł bunt pod dowództwem Piotra Wysockiego. Pożar browaru na Solcu miał być sygnałem do zapoczątkowania powstania. Toczono dzielne boje, wybuchła wojna polsko – rosyjska i wojna partyzancka. Niestety 21 października 1831 roku powstanie upadło przez Adama Jerzego Czartoryskiego, Bonawenturę Niemojowskiego, Józefa Chłopickiego, Jana Skrzyneckiego, Jana Krukowieckiego, Henryka Dembińskiego i Macieja Rybińskiego. Powstanie styczniowe było sprzeciwem wobec rosyjskiego ucisku na naród polski. Powstanie styczniowe było nadzieją na odzyskanie niepodległości. Polacy chcieli walczyć, gdyż byli zmotywowani sukcesami Włochów w walce o wolność ich kraju. Władze rosyjskie bardzo brutalnie tłumiły przedpowstaniowe manifestacje. Uformowały się dwa obozy w walce z wrogiem. Obóz biały stawiał na pracę organiczną, legalne działania i nie chciał szybkiego wybuchu powstania. Na jego czele stał Leopold Kronenberg z Delegacją Miejską, a następnie z Dyrekcją Krajową. Natomiast obóz czerwony dążył do wybuchu powstania i reform społecznych. Na jego czele stali Chmieleński i Korzeniowski z Komitetem Miejskim, a później Bobrowski, Dąbrowski, Giller, Padlewski z Centralnym Komitetem Narodowym. Główną przyczyną przyspieszenia wybuchu powstania były, tzw. branki, czyli rosyjskie pobory do wojska, aby rozbić konspiracyjne ugrupowania. 22 stycznia 1863 roku zdecydowano o przeobrażeniu się CKN w Tymczasowy Rząd Narodowy, który ogłosił powstańcy manifest. Niestety powstanie upadło w 1864 roku, a Polacy stracili resztki nadziei.

Ze strachu i z powodu pamięci klęsk, jakich Francuzi doznali podczas pierwszej wojny światowej, nie chcieli ryzykować jakichkolwiek poważniejszych operacji. Duch gigantycznej linii Maginota, wybudowanej na początku lat trzydziestych, systemu, wydawałoby się niezdobytych umocnień, wyznaczał kierunek francuskiej polityki militarnej. Co najważniejsze, w Paryżu i w Londynie bardzo uważnie obserwowano rozwój sytuacji w Polsce. Załamanie naszej obrony mogło dać argumenty zwolennikom ukrycia się za linią Maginota i wstrzymania wszelkich działań przeciwko Niemcom. Podjęcie przez polskie wojska ofensywy, miało więc znaczenie ogromne. Niemcy nie wykryli ruchów armii Poznań i byli nieświadomi zagrożenia, jakie stanowiła dla nich armia Poznań i współdziałająca z nią armia Pomorze. Wszystko zależało od naczelnego wodza, który odrzucił plan generała Kutrzeby. Mijały dni, a każdy mógł wpłynąć na bieg kampanii wrześniowej. Od szóstego września 1939 roku armia Poznań zgodnie z rozkazem naczelnego wodza nieatakowana do tego czasu przez Niemców rozpoczęła marsz z Wielkopolski w stronę warszawy. Miała zając pozycje obronne za Wisłą i stamtąd odpierać uderzenia wrogich armii – taka była koncepcja Marszalka Edwarda Rydza Śmigłego, nieuwzględniająca charakteru wojny, w której silą uderzeniową były samodzielne związki zmotoryzowane i pancerne, przesuwające się znacznie szybciej niż piechota i tabory konne. Sytuacja armii Łódź, którą chciał wspomóc general Kutrzeba, łącząc z nią siły swojej armii Poznań, stawała się z dnia na dzień coraz trudniejsza. Potężne uderzenia niemieckich oddziałów pancernych zmusiły naszych żołnierzy do odwrotu. Niemcy szybko zyskali absolutną przewagę w powietrzu, zadając naszym dywizjonom lotniczym ogromne straty. Oddziały wojska, pozbawione ochrony myśliwców przed wrogimi nalotami nie miały szans na sprawne przegrupowanie. Podjęcie manewru, który mógłby choć na kilka dni zahamować postępy przeciwnika. Krwawiąca armia Łódź nie była w stanie zatrzymać wroga, a jedynym ratunkiem mogło być zespolenie sil. Naczelny wódz popełniał kardynalny blond, nie zgadzając się na plan generała Kutrzeby, przewidujący, że armia Poznań udzieli pomocy armii Łódź. W Warszawie, Rydz Śmigły działał bardzo schematycznie. On chciał ściągnąć wszystkie polskie armie na linię Wisły i Sanu, gdzie miały okopać się i bronić do czasu uzyskania pomocy, która obiecali udzielić polscy sojusznicy. Tym czasem niemieckie wojska, idące w stronę Warszawy odsłaniały swoje skrzydła i niespodziewany manewr mógł zmienić bieg kampanii wrześniowej. Mijal bezcenny czas. Trzeciego września tłumy Polaków szły pod brytyjską ambasadę, bo tego dnia Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Niemcom. Zrobiła to również Francja.

Juliusz Cezar pochodził z szanowanego rodu julijskiego. Wykształcenie zdobył na Rodos gdzie uczył się przedmiotów ścisłych i krasomówstwa. Po powrocie do Rzymu szybko piął się po szczeblach kariery politycznej. W 68 r.p.n.e został wybrany na kwestora w Hiszpanii. Dwa lata później osiągnął godność edyla w Rzymie. Był również konsulem, któremu powierzono dwie prowincje. Trwająca dziesięć lat wojna galilejska, stanowiła dla Cezara źródło ciągłych sukcesów. Jego zwycięstwa nad Germanami, Belgami i innymi plemionami, przyniosły umocnienie panowania rzymskiego. Zwyciężył je dzięki swojej mistrzowskiej strategii, taktyki i dyscypliny żołnierzy. Jego sława stała się ogromna, toteż, kiedy Pompejusz przejął władzę i nakazał Juliuszowi rozwiązanie armii, ten wypowiedział mu posłuszeństwo i zaatakował Rzym. Jego czyn doprowadził do wybuchu wojny domowej, która trwała cztery lata. Potem rozpoczął kolejne kampanie i do Rzymu powrócił po trzynastoletniej tułaczce wojennej. Został wówczas mianowany na dożywotniego dyktatora. Cechą jego charakteru była ogromna pycha, dlatego też jego dawni przyjaciele zwrócili się przeciwko niemu i zasztyletowali w idy marcowe. Cezar był autorem wielu dzieł literackich, literackich, których do dziś zachowały się tylko dwa. Stanowią one zapis walk w Galii i wojny domowej. Joanna d’Arc była niepiśmienną wiejską dziewczyną, którą w snach nawiedzały postacie świętych. Nakazywały jej one wziąć na siebie misje wypędzenia Anglików z Francji w czasie wojny stuletniej. Mając szesnaście lat wyruszyła na spotkanie z królem, lecz ten nie potraktował jej wizji poważnie. Niemniej jednak postanowiono, że należy wykorzystać jej postawę do rozbudzenia w śród żołnierzy ducha walki. W męskim przebraniu przewieziono ja do rezydencji w Chinon. Z początku Karol sceptycznie odnosił się do jej próśb o wypowiedzenie Anglikom wojny. Zmienił jednak zdanie po przesłuchaniu dziewczyny przez teologów. Wówczas powierzono jej oddział, dostała też zbroje i konia. Żołnierze i lud uwierzyli w jej słowa i misję. Dodała im nowej wiary i sił do walki. Dowodząc pod sztandarem z liliami, odniosła zwycięstwo nad wojskami angielskimi. Kiedy Karol zaczął odwlekać dalsze decyzje militarne, podjęła na własną rękę kampanię przeciwko wrogom. Decyzja ta kosztowała ją zycie. Została wzięta do niewoli i posadzona o herezje. Został skazana na śmierć i spalona na stosie, gdy miała zaledwie dziewiętnaście lat.

26 czerwca 1941 roku po raz pierwszy niemieckie stacje nasłuchowe zarejestrowały depesze, oznaczone DPX. Wskazywało to, że w zachodniej Europie zaczęły prace nowe radiostacje szpiegowskie. Na pytanie, skąd one nadawały, miały odpowiedzieć służby radiowe niemieckiego kontrwywiadu, abwery. Stacje dalekiego zasięgu, umieszczone w Oslo, Wrocławiu wskazały na rejon Brukseli, trójkąt o bokach około 50 km. W teren wyjechały samochody pelengacyjne i to one pozwoliły zawęzić obszar poszukiwań do jednej z brukselskich dzielnic. 22 czerwca 1941 roku wermacht z całą silą uderzył na Związek Radziecki, rozpoczynając wojnę, która miała trwać najwyżej kilkanaście tygodni. W cztery dni po wybuchu tej wojny rozpoczęła pracę radiostacja PTX, zatem wniosek mógł być tylko jeden: na zachodzie Europy działała komunistyczna organizacja szpiegowska, która przez wiele miesięcy, a może nawet lat pozostawała w uśpieniu i zaktywizowała się na wieść o wybuchu wojny. Intensywność, z jaka nadawała szyfrogramy była wprost niezwykła. Każdego dnia, niemieckie służby nasłuchowe przechwytywały po kilkadziesiąt zaszyfrowanych depesz. Leopold Treper był szefem szpiegowskiej organizacji. Niemców zmyliła zimna krew, jaką zachował ten człowiek podczas aresztowania i tajemnicze polecenie zwolnienia. Któryś z niemieckich dygnitarzy opiekował się Treperem i był to ktoś, kto kazał go wypuścić na wolność. Leopold Treper urodził się w 1904 roku w Nowym Targu, a gdy miał 22 lata został aresztowany przez polską policję za organizowanie strajków w jednej ze śląskich fabryk. Po zwolnieniu wyjechał do Palestyny, gdzie wstąpił do partii komunistycznej. Następnie, zagrożony aresztowaniem uciekł do Marsylii i tam nawiązał współpracę z radzieckim wywiadem. W 1934 roku przerzucono go do Moskwy, aby przeszedł przeszkolenie szpiegowskie; dwa lata później powrócił na zachód do Belgii, już jako Jean Gilbert z nakazem zorganizowania siatki szpiegowskiej. Stworzył on tam wielką, rozgałęzioną sieć szpiegowską . kilka dni po wejściu Niemiec na teren Francji, Treper, mianowany przez moskiewską centralę szefem wywiadu zachodniej Europy przeniósł Sikę do Paryża, gdzie założył przedsiębiorstwo Simex.