Historia powszechna

Udało się udowodnić, że Brandt odegrał ważną rolę w działaniach, które były wstępem do holokaustu. W listopadzie 1938 r. Brandt został wysłany do Paryża. Doszło tam do zabójstwa, którego dokonał niemiecki Żyd. Ofiarą natomiast stał się niemiecki dygnitarz. Fakt ten jeszcze bardziej podsycił antysemickie nastawienie, a dodatkowa propaganda doprowadziła do wybuchu tak zwanej kryształowej nocy – pogromu niemieckich Żydów. Akt ten był wyjątkowo dobrze zorganizowany: podpalano synagogi, wybijano szyby wystawowe, bito i mordowano ludzi. Akt ten uznawany jest za początek ludobójstwa. Od 1942 r. ruszyły transporty, które przewoziły miliony europejskich Żydów do Oświęcimia, Bełżca i innych obozów zagłady. To niemieccy lekarze położyli podwaliny holokaustu. Ich dziełem była definicja pojęcia “rasy żydowskiej”, oni pisali raporty, na podstawie których wysyłano ludzi do obozów śmierci. W Auschwitz niemieccy lekarze czekali na nadchodzące transporty. Wybierali bliźnięta, karły, Cyganów, na których dokonywano okrutne medyczne eksperymenty naukowe. Rodziny były rozdzielane, a każdy więzień musiał stanąć przed lekarzem. Kobiety, starców, chorych, dzieci poniżej czternastego roku życia bezpośrednio kierowano do komór gazowych. Badanie jednego człowieka trwało 2-3 sekundy. Potem lekarz decydował o losie więźnia, wskazując palcem kierunek, w którym miał udać się badany Od czasów Hipokratesa, lekarze przysięgają, że będą pomagać chorym , nie będą im szkodzić. Jednak w III Rzeszy wielu lekarzy niemieckich stało się mordercami. Podczas przeprowadzonego procesu w Norymberdze udowodniono, że wielu lekarzy było najbliższymi współpracownikami Hitlera, a ich leczenie często było potworną zbrodnią i przyczyniło się do rozwiązania “kwestii żydowskiej”. Pod koniec II wojny światowej wojska alianckie zaczęły wyzwalać niemieckie obozy koncentracyjne i miejsc określanych mianem sanatoriów lub szpitali dla umysłowo chorych. Zostały tam znalezione dowody niewyobrażalnych ludzkich cierpień, za które byli odpowiedzialni lekarze III Rzeszy. W 1946 r. część lekarzy niemieckich sądzono w Norymberdze za zbrodnie wojenne przeciwko ludzkości. Proces ten przeszedł do historii jako norymberski proces lekarzy. Wśród sądzonych był doktor Karl Brand. Jako jeden z osobistych lekarzy Hitlera, był on najbliższym członkiem jego otoczenia. Jego więzienne zapiski zostały niedawno odtajnione. W zapiskach tych ukazany jest przebieg jego kariery. Jako młody człowiek, Brand chciał zostać lekarzem misjonarzem. Zamiast tego, jego kariera zakończyła się oskarżeniem o popełnienie potwornych zbrodni. Rok po zakończeniu procesu zbrodniarzy wojennych, w Norymberdze rozpoczął się proces 23 lekarzy, członków NSDAP.

Gdy nadchodziło wojsko, Modokowie skryli się w jaskiniach. Nawet po tym, jak Indianie zgładzili przywódców komitetu i własnych przyjaciół minęły jeszcze długie tygodnie, zanim ich ujęto. Wewnętrzne spory zmusiły ich w końcu do wyjścia z ukrycia, co pozwoliło ich złapać. Najwięksi bandyci uratowali skórę, godząc się na współpracę z władzami. Kapitan Jack i trójka innych zawiśli na stryczku w rok po powstaniu, a pozostałych wysłano do Cansas, skąd później przeniesiono ich do agencji na północno wschodnim skraju indiańskiego terytorium, gdzie zostali rolnikami i górnikami, na wzór białych. Ledwie sześć lat po powstaniu, przywódca grupy, mordujących białych osadników wstąpił do klasztoru iż zaczął nawracać swoich towarzyszy. Była to szybka przemiana. Apacze nadal nie złożyli broni, ale nie tylko oni zakłócali spokój. Po północnym Meksyku i południowych Stanach Zjednoczonych krążyło wiele grup, zaprawionych w bojach. Językowo byli spokrewnieni z Navaho i podobnie, jak oni, nazywali się Denei. Zaciekłością i odpornością przewyższali nawet ich. Walczyli z meksykanami od wieków, a kiedy osadnicy przybyli do Arizony, szybko dołączyli do listy wrogów. Po zasiedleniu tego terytorium, przez blisko trzydzieści lat osadnicy uważali, że Apacze są tak groźni, jak grzechotniki i zasługują na podobne traktowanie., choć należy wspomnieć, że indiańskie dzieci były wykorzystywane przez osadników, jako służba. Zima wydawała się być dość spokojna, jednak latem Czejenowie zaczęli narzekać, że nie dostali kolejnych podarunków, a szczególnie życzyli sobie broni i amunicji. Kiedy te dotarły, lekką ręką przekazano je Indianom, a ci natychmiast wrócili na wojenną ścieżkę. Rzymski Nos, lepiej znany, jako Nietoperz był jednocześnie bohaterem i ofiarą w bitwie, która rozegrała się latem 1868 roku. Na jednym ze szlaków, nieopodal wschodniej granicy stanu Kolorado, Indianie zaatakowali grupę zwiadowców pod dowództwem majora Forsaytha. Obrońcy utrzymali się przez dziewięć dni, aż napastnicy zrezygnowali. Ich konie zginęły, a żołnierze nie chcieli zostawić rannych. Indianie należeli do plemienia Czejenów, Siuksów i Arapacho. Ich grupa liczyła w sumie kilkuset wojowników. Rzymski Nos nie był wodzem, jednak towarzysze podążyli za nim do walki. Pierwszego dnia bitwy unikał starcia. Rzymski Nos wiedział, że jeśli uderzy, nie doczeka kolejnej bitwy. Miał tutaj rację: zła wróżba, którą zignorował okazała się śmiertelna. Był wśród poległych, których zabrano z pola walki. Indianie rzadko zwyciężali w dużych bitwach. O wiele krwawsze żniwo zbierali w napadach na powozy i traperów. General Sherydan zdecydował się zorganizować przeciwko nim zimową kampanię. W listopadzie, w okresie wielkich zamieci postanowiono uderzyć na obóz Czejenów.

Powstanie warszawskie było zorganizowane w ramach akcji ‘Burza’ przez Armię Krajową. Powstanie warszawskie miało na celu odtworzenie legalnych władz państwowych, na wzór władz przedwojennych. Była to walka z Niemcami, którzy chcieli zabrać resztki polskiej suwerenności, a także ze Związkiem Sowieckim, który miał narzucić Polsce rząd marionetkowy. Powstanie również negowało nowy porządek polityczny ustalony na konferencji teherańskiej z 1943 roku i podzielenie kraju na strefy operacyjne ZSRR. USA i Wielka Brytania przystały na rządy Stalina w Polsce. Związek Patriotów Polskich zakomunikował Warszawiakom przez moskiewskie radio i moskiewską Radiostację im. Tadeusza Kościuszki, aby rozpocząć powstanie. Sukcesy Armii Czerwonej były przerażające dla Polaków, dlatego zdecydowano o rozpoczęciu powstania 1 sierpnia. SS-Reichsführer Heinrich Himmler rozkazał zniszczyć miasto i zabić ludność cywilną Warszawy. Powołał się na decyzję Hitlera. Skutkiem tego było zabicie mieszkańców Woli, Ochoty, Mokotowa i Śródmieścia. Ogółem 85& miasta zniszczono, czyli wielowiekowy dorobek kulturalny. Powodem wybuchu powstania wielkopolskiego był sprzeciw Niemców na wystąpienie Paderewskiego w Poznaniu.Powstanie wielkopolskie wybuchło 27 grudnia 1918 roku przeciw państwu niemieckiemu. W Poznaniu występował Paderewski, natomiast Niemcy chcąc pokazać swoją władzę, zorganizowali przemarsz żołnierzy niemieckich przez miasto. Zaczęły się zamieszki, gdyż Niemcy prowokowali ludność polską. Polacy zdobyli Prezydium Policji, Dworzec Główny w Poznaniu, Pocztę Główną i część fortyfikacji miejskich. Pierwszą ofiarą walk był Franciszek Ratajczak. Powstanie przeniosło się również poza Poznań – walczono w Gnieźnie, Jarocinie, Kórniku, Pleszewie, Śremie, Środzie, Wrześni i innych miejscach. Dużym osiągnięciem powstańców było usunięcie administracji pruskiej z takich miejscowości, jak Szamotuły, Środa Wielkopolska, Pniewy, Opalenica, Buk, Trzemeszno, Września i Gniezno. Kolejno powstańcy przejęli w Poznaniu Cytadelę, fort Grolmann, arsenał przy ul. Wielkie Garbary. Zdobyto też Grodzisk Wielkopolski, Kłecko, Kórnik, Wielichowo, Gostyń i Witkowo. Było to jedno z dwóch zwycięskich powstań narodowowyzwoleńczych. Powstanie poznańskie było krwawie stłumionym strajkiem w czasach PRL-u. Poznański czerwiec ‘56 ma wiele nazw, m.in. poznański bunt, rewolta, powstanie poznańskie lub wypadki czerwcowe. W czarny czwartek, czyli 28 czerwca powstanie wybuchło w Zakładach Przemysłu Metalowego H. Cegielski w Poznaniu. Niestety strajk został zakończony przez oddziały Stanisława Popławskiego – LWP i Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Główną przyczyną buntu były niesłusznie płacone podatki przez pracowników zakładu przemysłowego tj. Cegielskiego. Pozbawiło ich to ponad 11 mln złotych. Próby kontaktów z Ministerstwem Przemysłu Maszynowego i Komitetem Centralnym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej na nic się zdały. Wybrano delegację, która udała się do Warszawy do Ministerstwa Przemysłu Maszynowego i Centralnej Rady Związków Zawodowych, aby ustalić postulaty. Było to trafne przedsięwzięcie. Niestety po powrocie z Warszawy minister Przemysłu Maszynowego odwołał część postulatów, działając według decyzji PZPR. Powstanie miało podłoże ekonomiczne i społeczne.