Historia powszechna

Zaratusztrianizm to jedna z najstarszych wyznawanych do dziś religii. W II tysiącleciu przed naszą erą, wśród plemion irańskich zajmujących rozległe tereny Azji Środkowej, działał prorok Zaratustra. Zanim Ahura Mazda objawił mu “prawdziwą religię” jego przody czcili trzech wielkich Ahurów: Mazdę, Mitrę i Warunę. Mazda był pierwotnie pojmowany jako uosobienie mądrości, Mitra – umowy, a Waruna – przysięgi. Charakterystyczną cechą tej religii był kult oddawany pojęciom etycznym. Ponadto czczono elementy naturalne: ogień, wodę, ziemię, demony i herosy. Jedno z najważniejszych pojęć tej religii to asza oznaczająca ład, porządek i prawdę. Była to siła utrzymująca harmonię świata. Obowiązkiem każdej istoty, była dbałość o utrzymanie ciszy, oraz walka z nieprawością i kłamstwem. Najważniejsza doktryna zakładała zaś stalą walkę dobra ze złem. Po zwycięstwie dobra świat zostanie zalany rozpalonym metalem i oczyszczony z wszelkiego zła. Życie ludzkie w tej religii jest przedstawione jako dobrowolny wybór między dobrem a złem. Niezwykle ważną role odgrywał w zaratusztrianiźmie kult ognia, który czczono w różnych postaciach – od ognia domowego po ogień płonący na ołtarzu, wewnątrz świątynnych murów. Pierwsze świątynie powstały w V wieku p.n.e. jako reakcja kapłanów na rosnącą popularność świątyń. Ogień, czczony wcześniej w ogniskach domowych, wprowadzono, więc do zabudowań zwanych domami ognia. Z czasem kult stał się charakterystyczny dla zaratusztrian i zaczęto nazywać ich czcicielami ognia. Najsłynniejsza budowla tego typu to Atasz Gusznaps w Tacht-e Sutejman, w Azejberdzanie. Powstała ona podczas panowania dynastii sasanidzkiej, kiedy troska o świątynie ognia była obowiązkiem króla. W świątyniach tych najważniejszym elementem był ołtarz. Mogli przed nim przebywać tylko kapłani opiekujący się ogniem i składający mu pięć razy dziennie ofiary w postaci suchego drzewa i pachnideł. Wierni natomiast po dokonaniu rytualnej ablucji, gromadzili się w pobliżu, wspierając kapłanów modlitwą i ofiarami. Sztuka perska jest związana z okresami panowania Alchemidów. W ukształtowaniu owej sztuki, spadkobierczyni kultur irańskich, duża rolę odegrały wpływy Asyrii, Babilonu, Egiptu i Grecji. Wznosząc wiele własnych twórczych idei, sztuka perska połączyła elementy obcych kultur w jedną harmonijną całość. Była to sztuka dworska, nacechowana uroczystą powagą, świadczącą o potędze władców. W architekturze wyróżniały się wspaniałe założenia pałacowe, z wielkimi salami audiencyjnymi, wspartymi na kolumnach, reprezentacyjnymi schodami zdobionymi reliefami oraz bramami dekorowanymi postaciami uskrzydlonych byków o ludzkich głowach. Ściany zdobiono glazurowaną cegłą lub kamiennymi reliefami. Sztuka z pierwszej połowy III wieku p.n.e. jest na ogół mało znana. Nawiązywała do tradycji miejscowych i wzorów greckich. Do dziś zachowały się ruiny świątyń, drobna plastyka oraz monety. Wiele elementów tej sztuki przejęła sztuka bizantyjska, a za jej pośrednictwem także średniowieczna Europa.

Okrucieństwo białych względem niewolników. Wywiezienie z ojczystej Afryki, podróż do Ameryki w okropnych warunkach i ciężka praca na plantacjach to nie koniec cierpień, które spotykały niewolników. Wśród niewolników w najgorszym położeniu były kobiety, które nie tylko ciężko pracowały, ale również były wykorzystywane przez białych mężczyzn. Wykorzystywano je seksualnie, a w przypadku, kiedy na świat przychodziło dziecko, którego ojcem był biały najczęściej było ono sprzedawane. Najokrutniejsze kary stosowano do początków osiemnastego wieku, kiedy to cena za niewolnika była niewysoka. Jako przestrogę dla innych, nieposłusznego Murzyna wieszano za żebra na stalowym haku, a jego jęki miały wyperswadować innym wszelkie nieposłuszeństwo. Najczęściej stosowano chłostę, która wykonywana była publicznie niezależnie od tego czy to był mężczyzna, czy kobieta.Wzrost cen niewolników spowodował wyeliminowanie niektórych kar. Przestano okaleczać obcinając uszy czy palce, ponieważ znacznie obniżało to jego wartość. Przestano również stosować kary pozostawiające na ciele blizny, ponieważ był to znak dla kupującego, że niewolnik jest nieposłuszny. Los niewolników pracujących na plantacjach bawełny. Większość niewolników przywiezionych z Afryki pracowało na plantacjach. Zajmowali się uprawą bawełny, ryżu i tytoniu. Sami wykonywali potrzebne do pracy niewielkie narzędzia, które musieli wieczorem oddawać zarządcy z obawy przed użyciem ich do ucieczki czy buntu. W osiemnastym wieku doszło do rozwoju plantacji bawełny, związane to było ze skonstruowaniem maszyny, która przyspieszyła oczyszczanie bawełny z nasion. Południowa część Stanów Zjednoczonych zaczęła się specjalizować w produkcji bawełny, co wiązało się z zatrudnianiem przez cały rok coraz większej ilości niewolników. Pracowali oni bardzo ciężko, wstawali przed wschodem słońca, aby coś zjeść i wraz ze świtem być już na plantacji. Niewolnik musiał zdążyć dotrzeć na czas do pracy, bo każde spóźnienie karane było chłostą. Bawełna wymagała dużych nakładów pracy, dlatego na plantacjach pracowało setki, a niekiedy nawet tysiące niewolników. Bawełna dawała właścicielom bogactwo, ale nie zmieniało to na lepsze losu czarnoskórych pracowników.