Historia powszechna

Premier Tadeusz Mazowiecki obiecał przedstawicielom amerykańskiego Kongresu Żydów, że polski rząd zgodzi się pomóc rosyjskim Żydom, emigrującym z byłych republik ZSRR do Izraela. Polska, jako jedyny kraj w Europie wschodniej zorganizowała specjalny most lotniczy z Moskwy przez Warszawę do Tel Awiwu. Trzydziestego marca w Bejrucie postrzeleni zostali dwaj Polacy: attache handlowy ambasady polskiej w Libanie i przedstawiciel przedsiębiorstwa handlu zagranicznego. Arabskie organizacje terrorystyczne zapowiedziały kolejne zamachy, informując, że jest to zemsta za pomoc rządu polskiego, okazaną Żydom. Po ataku na dyplomatów w Bejrucie rząd podjął decyzję o utworzeniu Gromu. Uznano, że polski obywatel ma prawo do ochrony również poza granicami państwa i w taki właśnie sposób zaczęła się historia Gromu. Do utworzenia grupy potrzebny był kawałek poligonu i trochę broni oraz prawo do werbowania ludzi z różnych miejsc. Pierwsi żołnierze to była grupa pasjonatów. Sięgał po ludzi z wojska, policji, z wywiadu, tych, którzy najbardziej się do tej służby nadawali. Tworzenie GROMU zbierało się w czasie z operacją polskiego wywiadu w Iraku, którą dowodził Gromosław Czępiński: Polakom udało się wywieść z Iraku sześciu amerykańskich agentów CEA, którzy po wybuchu wojny w zatoce perskiej znaleźli się w śmiertelnej pułapce. Haiti, nazywane przez Amerykanów “piekielną dziurą” było miejscem strasznym. Może świadczyć o tym fakt, że w pierwszym miesiącu ośmiu żołnierzy amerykańskich popełniło samobójstwo. Grupy dawnych zwolenników reżimu, wciąż prowadziły aktywną działalność, głównie nocami, a w dzień ludność polowała na zwolenników dawnego reżimu. Polacy stacjonowali około trzydziestu pięciu kilometrów od stolicy Haiti. Od razu żołnierzom gromu przydzielono czterech komandosów z osławionych zielonych beretów. Komandosi Gromu patrolowali ulice bez hełmów i kamizelek kuloodpornych, co budziło respekt Haitańczyków. Gdy nasi żołnierze widzieli agresywne tłumy, linczujące Haitańczyka, od razu zdecydowanie reagowali. Jednostka Brala również udział w działaniach, mających na celu odbicie zakładników. Po raz pierwszy Amerykanie przyznali jednostce cudzoziemskiej odznaczenie za całokształt działań na Haiti. Nasi komandosi pomagali także żołnierzom amerykańskim, którzy mieli wypadek samochodowy: przetransportowali ich do helikoptera, który przeniósł rannych do polowego szpitala, zorganizowanego na wojskowym okręcie. Na Haiti ochraniano wszystkie osobistości z kręgów rządowych, kongresu amerykańskiego, generałów, przybywających na wizytację kontyngentu wojskowego, sekretarza generalnego ONZ oraz wielu innych, a nawet wysłannika sekretarza generalnego, za głowę którego były rząd wyznaczył wysoką nagrodę.

Powstanie warszawskie było zorganizowane w ramach akcji ‘Burza’ przez Armię Krajową. Powstanie warszawskie miało na celu odtworzenie legalnych władz państwowych, na wzór władz przedwojennych. Była to walka z Niemcami, którzy chcieli zabrać resztki polskiej suwerenności, a także ze Związkiem Sowieckim, który miał narzucić Polsce rząd marionetkowy. Powstanie również negowało nowy porządek polityczny ustalony na konferencji teherańskiej z 1943 roku i podzielenie kraju na strefy operacyjne ZSRR. USA i Wielka Brytania przystały na rządy Stalina w Polsce. Związek Patriotów Polskich zakomunikował Warszawiakom przez moskiewskie radio i moskiewską Radiostację im. Tadeusza Kościuszki, aby rozpocząć powstanie. Sukcesy Armii Czerwonej były przerażające dla Polaków, dlatego zdecydowano o rozpoczęciu powstania 1 sierpnia. SS-Reichsführer Heinrich Himmler rozkazał zniszczyć miasto i zabić ludność cywilną Warszawy. Powołał się na decyzję Hitlera. Skutkiem tego było zabicie mieszkańców Woli, Ochoty, Mokotowa i Śródmieścia. Ogółem 85& miasta zniszczono, czyli wielowiekowy dorobek kulturalny. Powodem wybuchu powstania wielkopolskiego był sprzeciw Niemców na wystąpienie Paderewskiego w Poznaniu.Powstanie wielkopolskie wybuchło 27 grudnia 1918 roku przeciw państwu niemieckiemu. W Poznaniu występował Paderewski, natomiast Niemcy chcąc pokazać swoją władzę, zorganizowali przemarsz żołnierzy niemieckich przez miasto. Zaczęły się zamieszki, gdyż Niemcy prowokowali ludność polską. Polacy zdobyli Prezydium Policji, Dworzec Główny w Poznaniu, Pocztę Główną i część fortyfikacji miejskich. Pierwszą ofiarą walk był Franciszek Ratajczak. Powstanie przeniosło się również poza Poznań – walczono w Gnieźnie, Jarocinie, Kórniku, Pleszewie, Śremie, Środzie, Wrześni i innych miejscach. Dużym osiągnięciem powstańców było usunięcie administracji pruskiej z takich miejscowości, jak Szamotuły, Środa Wielkopolska, Pniewy, Opalenica, Buk, Trzemeszno, Września i Gniezno. Kolejno powstańcy przejęli w Poznaniu Cytadelę, fort Grolmann, arsenał przy ul. Wielkie Garbary. Zdobyto też Grodzisk Wielkopolski, Kłecko, Kórnik, Wielichowo, Gostyń i Witkowo. Było to jedno z dwóch zwycięskich powstań narodowowyzwoleńczych. Powstanie poznańskie było krwawie stłumionym strajkiem w czasach PRL-u. Poznański czerwiec ‘56 ma wiele nazw, m.in. poznański bunt, rewolta, powstanie poznańskie lub wypadki czerwcowe. W czarny czwartek, czyli 28 czerwca powstanie wybuchło w Zakładach Przemysłu Metalowego H. Cegielski w Poznaniu. Niestety strajk został zakończony przez oddziały Stanisława Popławskiego – LWP i Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Główną przyczyną buntu były niesłusznie płacone podatki przez pracowników zakładu przemysłowego tj. Cegielskiego. Pozbawiło ich to ponad 11 mln złotych. Próby kontaktów z Ministerstwem Przemysłu Maszynowego i Komitetem Centralnym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej na nic się zdały. Wybrano delegację, która udała się do Warszawy do Ministerstwa Przemysłu Maszynowego i Centralnej Rady Związków Zawodowych, aby ustalić postulaty. Było to trafne przedsięwzięcie. Niestety po powrocie z Warszawy minister Przemysłu Maszynowego odwołał część postulatów, działając według decyzji PZPR. Powstanie miało podłoże ekonomiczne i społeczne.